Bir trans kadının müzik gecesi: on ikinci parça

Kurgu öykü; kişiler ve olaylar hayal ürünüdür.

İstanbul’da bir trans kadının müzik gecesi, bilgisayarda on bir parça hazır olduğu hâlde başlayamıyordu. Otuz iki yaşındaki Nehir’in arkadaşları henüz gelmemişti. Geç kalanın kendisi olduğunu söyleyebileceği kimse yoktu; dosyaları bir klasörden ötekine taşıyan yine oydu. On ikinci parça için ayırdığı yerde kendi piyano denemesi duruyordu. İki dakika on yedi saniyelik bir ev kaydı. Sonunda yanlış bastığı bir tuş, başında sandalye sesi, ortasında da mutfakta çalışan buzdolabının uğultusu vardı. Nehir dosyanın adını değiştirdi: “son”. Bir dakika sonra yanına soru işareti koydu.

Piyano kaydının duyulan kusurları

Nehir profesyonel müzisyen değildi. Eve aldığı küçük klavyenin başına akşamları oturuyor, sevdiği dört ölçüyü dönüp dönüp çalıyordu. Sağ eli aynı cümleyi sürdürürken sol eline ne yaptıracağını bulamamıştı. O yüzden kayıt bir yerde seyrekleşiyor, sanki birazdan devam edecekmiş gibi duruyordu.

Arkadaşlarını eve çağırırken birkaç sevdiği kaydı birlikte dinlemek istediğini söylemişti. Kendi çalışmasından söz etmemişti. Hazırladığı listede uzun bir gitar kaydından kısa bir piyano parçasına, oradan daha hareketli bir şarkıya geçiliyordu. Sırasını değiştirmek istemediği on bir kayıt vardı. Sonuncusunun ardından kendi sesini duymak sabah iyi bir fikir gibi gelmişti.

Şimdi o tanınmış kayıtların temizliği, evde yaptığı denemeyi daha da dağınık gösteriyordu. Kulaklığı takıp sandalyenin gıcırdadığı başlangıcı kesti. Bu kez ilk nota fazla erken geldi. Kesintiyi geri aldı. Son yanlış tuşu çıkarınca bitiş boşluğunda nefesi duyuldu. Nefesi çıkarınca da kayıt ansızın bitti.

Kapı çalmadan önceki yarım saat

Nehir çaydanlığı ocağa koydu. Bilgisayarın başına döndüğünde önünde birbirine çok benzeyen dört dosya vardı. Hangisinin ilk hâli olduğunu sürelerinden buldu. En uzunu, sandalye sesinin de duyulduğu kayıttı. Onu ayrı tuttu, ötekileri kapattı.

Masada boş bardaklara yer açarken klavyenin toz örtüsü yere düştü. Üzerindeki çizgili kumaşı eline alıp yeniden serdi. Misafirler klavyeyi görünce çalmasını isterse ne diyeceğini düşünüyordu. Kaydı açmakla o anda herkesin karşısında çalmak ona aynı şey gibi gelmiyordu. Telefona “Bugün canlı bir şey çalmayacağım” yazdı; kime göndereceğini bilemediği için mesajı silip telefonu bıraktı.

İlk gelen Lale oldu. Elindeki kâğıt torbayı masaya koyup ayakkabılarını çıkardı. Nehir hâlâ kulaklığın tek tarafını takıyordu.

“Bir sorun mu var?”

“Son parçayla uğraşıyorum.”

Lale perdeyi biraz çekmek için izin istedi. Bilgisayar ekranına bakmadı. Nehir, dosya hakkında hemen soru gelmemesine hem sevindi hem de söylemek için bulduğu fırsatı kaçırmış gibi hissetti.

On bir kayıt için kurulan oda

Baran ve Derya birlikte geldiler. Hoparlörü kitaplığın önüne koydular; sehpayı kabloya basılmayacak kadar yana çektiler. Herkes oturunca Nehir listeyi açtı. On ikinci satır görünmesin diye pencereyi küçültmek istedi, sonra vazgeçti.

İlk iki parçada kimse ondan açıklama beklemedi. Lale torbadaki çörekleri tabaklara böldü. Baran ilk kaydın ortasında ritme eliyle eşlik etti, Derya bir süre gözlerini kapattı. Nehir herkesin aynı bölümü dinlemediğini fark etti. Kendisinin beklediği gitar geçişi geldiğinde Baran mutfaktaydı.

Üçüncü kaydın sonunda Lale bir sesin piyano mu başka bir çalgı mı olduğunu sordu. Nehir bilmediğini söyledi. Birlikte tahmin yürüttüler, sonra sıradaki kayda geçtiler. Akşam, Nehir’in kafasında prova ettiği kadar dikkatli dinlenmiyordu. İlk başta buna içerledi. Ardından kendi parçasını açarsa herkesin her ayrıntıyı yakalayacağı korkusunun da biraz fazla büyük olduğunu düşündü.

Nehir’in söyleyemediği cümle

Ara verdiklerinde Derya klavyeyi gördü. “Bununla hâlâ uğraşıyor musun?” diye sordu. Nehir evet dedi; dört ölçüyü uzatmaya çalıştığını anlattı. Derya “Duymak isterim,” dediğinde Nehir hemen “Bitmedi,” diye karşılık verdi.

“Bitince gönderirsin.”

Cümle rahatlatıcı olması gerekirken Nehir’in canını sıktı. Bitmesini bekleyen yalnız kendisi değildi artık. Yine de Derya’ya kızamazdı; arkadaşının ne kadar hazır hissettiğini bilmesi mümkün değildi.

Mutfakta çay doldururken Lale yanına geldi. Nehir çok alçak sesle son parçanın kendisine ait olduğunu söyledi. Lale, onun yüzüne bakmadan bardaklardan birini tabağına yerleştirdi.

“Listede olmasını istiyor musun?”

“İstiyorum. Dinlerken yüzünüze bakmak istemiyorum.”

“Ben de resimlerimi gösterirken öyle oluyorum.”

Lale bir çözüm önermedi. Nehir bu cevabın ardından kaydı açacağına söz vermek zorunda kalmadı. İki bardağı alıp odaya geçti; kendi bardağı mutfakta kaldı.

Ev kaydının içindeki sandalye

Sekizinci parça çalarken Nehir kulaklığını aradı. Kendi kaydını bir kez daha dinlemek istiyordu. Sonra odada başka bir kayıt çalarken kulaklık takmanın tuhaflığını fark edip masanın altına bıraktı.

Kaydın başındaki sandalye sesi aklından çıkmıyordu. O gün klavyeye biraz fazla uzaktan oturmuş, ilk notadan önce yaklaşmıştı. Sesin nedenini bu kadar açık hatırlaması hoşuna gitti. Buzdolabının uğultusu da kaydı yaptığı küçük mutfağa aitti. Bunları özellikle eklememişti; yine de hepsini kesince çaldığı akşamdan geriye eksik bir şey kalmıştı.

Bu düşünce yanlış bastığı tuşu birden sevmesini sağlamadı. Onu hâlâ değiştirmek istiyordu. Fakat baştaki sandalye sesiyle sondaki yanlış notayı aynı sebeple çıkarmıyordu. Birini başkaları amatörce bulmasın diye saklıyor, ötekinde gerçekten başka bir ses arıyordu. İlk dosyayı açtı. İmleci oynatmadan ekranda bıraktı.

Trans kadının müzik gecesinde on ikinci parça

On birinci kayıt bitince Nehir bilgisayarı kapatmadı. Derya bardağını masaya bıraktı. Birkaç saniye sessizlik oldu.

“Bir şey daha var,” dedi Nehir. “Benim denemem. Sonu yok. Nasıl bitireceğimi bu akşam birlikte bulmak istemiyorum; sadece dinletmek istiyorum.”

Baran başıyla onayladı. Lale sandalyesinde geriye yaslandı. Nehir oynat düğmesine basınca gözlerini ekrandaki süreye dikti. Önce sandalye gıcırdadı. Sonra sağ elinin bildiği dört ölçü geldi. Odadaki hoparlörden kendi çaldığı sesi duymak, kulaklıktakinden farklıydı. Daha yüksek değil, daha ortadaydı.

Birinci dakikada çay kaşığı tabağa değdi. Nehir kaydı yanlışlıkla durduracak gibi fareye uzandı, elini geri çekti. Kimse yüzünü buruşturmamıştı. Son yanlış notayı duyunca omuzları kasıldı. Dosya iki dakika on yedi saniyede durdu.

Alkış yerine bir soru

Baran bir şey söylemeye hazırlanırken Derya “Başlangıcını bir daha dinleyebilir miyiz?” diye sordu. Nehir şaşırdı. En çok saklamak istediği yer orasıydı.

Kaydı yeniden açtı, bu kez yarısında kendisi durdurdu. Derya, sol elin sustuğu anda sağdaki sesin yalnız kaldığını duyduğunu anlattı. Nehir o boşluğu doldurmak istediğini söyledi. Lale “Bana boş gibi gelmedi,” dedi. Hiçbiri bunun nasıl tamamlanacağını tarif etmedi.

Nehir, “Bu yorumları yarın hatırlayamayabilirim,” deyip bir kâğıda iki kelime yazdı: sol el. Ardından kâğıdı katlamadan masaya bıraktı. O an yeni bir beste yapmak zorunda değildi. Derya bardağını mutfağa götürürken kendi unuttuğu çayı buldu; Nehir soğumuş bardağı eline alınca hepsi güldü.

Ertesi gün aynı dosya

Sabah Baran’dan bir mesaj geldi. Dinledikleri listenin bağlantısını istiyordu. Nehir on bir kaydı gönderdi. Kendi dosyasını eklemeden önce ayrı bir mesaj yazdı: “Dünkü denemeyi de istersen gönderebilirim, şimdilik aramızda kalsın.” Baran evet dediğinde ilk dosyayı yolladı.

Bilgisayardaki adını “ev kaydı, birinci deneme” olarak değiştirdi. “Son” sözcüğü kalkınca yeniden çalma isteği geldi. Klavyenin örtüsünü kaldırdı, sandalyeyi yaklaştırdı. Bu kez kaydı başlatmadan önce yerleşti; baştaki sesi korumak, her yeni denemede aynı sesi yapmak demek değildi. Sol elini tuşlara koydu. Dün çalmadığı bir notayı denedi, beğenmedi, geri döndü. Mutfağın uğultusu sürüyordu.

Müzik ve sessizlik üzerine rehberler, dinleme ortamındaki kişisel tercihleri ayrıca ele alıyor.